دکتر جعفر صابری رفاقت

: قدیما معرفت بود لباس 1

حالا منفعت شده لباس رفاقت

همه ی ما فرزندانی داریم که بیشتر وقت ها به اشکال مختلف با ما مخالفت میکنند وعلی رغم اینکه می دانیم کارشان غلط است اما ناچار به پذیرش سکوت و یا گذشت در مقابل رفتارشان هستیم.

گاهی وقت ها سعی می کنیم استقامت کنیم و حرفمان را روی کرسی بنشانیم ولی در درازمدت نتیجه معکوس میگیریم که این هم به نوعی برمیگردد به سن و سال فرزندانمان ونوع تربیت ما از کودکی !

اما سن نوجوانی و جوانی یعنی از 12 تا 25 سالگی سن و سالی است که این مخالفت ها کم کم بیشتر میشود و اگر ما آموزش لازم در مورد مقابله با این گونه رفتار ها را ندیده باشیم بدون شک با دست خود آینده فرزندانمان را به تباهی میکشیم، حمایت های غلط یکی از والدین و یا حتی فردی دیگر مانند خاله ، عمه ،

پدر بزرگ ، مادر بزرگ ، دایی و یا عمو و یا حتی شخص دیگری که به خانواده نزدیک است نیز گاه باعث بروز بحران می شود.

آموزش مهارتهای زندگی بخصوص مهارت فرزند پروری چیزی نیست که ما بگوئیم می دانیم و حاضر نباشیم برای یاد گیری بیشتروقت بگذاریم !پس شرط اول برای موفقیّت در زندگی یاد گیری نوع روش های درست است و این گام ،بسیار مهم است چراکه گام پیشگیری نام دارد!

مدتها است رسانه هایی چون تلویزیون و سینما کم یا زیاد به موضوع اعتیاد پرداخته اند ومطبوعات نیز در حد توانشان مطالبی را به چاپ رسانده اند حتی این روز ها از پنج کانال تلویزیون چهار کانال به موضوع اعتیاد پرداخته اند .

شاید آمار شش تا هشت میلیون معتاد که گفته میشود کمی به نظر بالا بیاید اما زنگ خطر اصلی آن است که واقعیت چیزی بیش از این می باشد !

واین آمار افرادی هستند که شناسایی شده و در دسترس می باشند یا در حال ترک هستند ولی خیلی ها هنوز حتی خودشان باور ندارند که معتاد هستند و این را فقط یک سرگرمی میدانند متاسفانه تعداد زیادی از دانشجویان بخصوص در رشته های پزشکی و یا مهندسی ، اساتید نیز دچار این بلای خانمان سوز شده اند و بنوعی معتادین کت و شلواری هستند وجود این افراد برای فرزندان ما بیشتر خطر ناک است چرا که به هیچ عنوان ظاهراًعملی مانند یک معتاد را ندارند و برخلاف انتظار گاهی بسیار هم در جامعه موفق و سربلند هستند !اینجا است که بحث اعتقادی و ایمانی لازم میشود.

گاهی وقت ها والدین پیش بینی میکنند فرزندشان در سنی هست که باید روی پای خودش بایستد و بد نیست به او فرصت تجربه آزمون و خطا را داد ، رها کرد ن فرزند در خانه تنها ، در اختیار بودن اینترنت و یا ماهواره و حتی بازی های کامپیوتری و ... هر یک سرا آغاز اعتیاد است ،

روزی فرزند ما به ما نیاز دارد ولی ما مشغول هستیم و روزی می آید که او دیگر دوستانی دارد که نیاز هایش را ارضاء میکنند و نیازی به ما ندارد.

پخش فیلم و سریال های گونا گون با محوریت اعتیاد بیشتر مراحل موجود در جامعه را نشان میدهد و حتی نشست های تخصصی نیز در قالب میز گرد به طرح موضوع از نگاه کار شناسان می پردازد و در نهایت دولت و سیاست گزاری آنها را مسئول این بحران می دانند و بیکاری را مطرح میکنند گویا ما همه به دنبال یک مقصر هستیم و خودمان هیچ تقصیری نداریم!

حال خوشی که فرزند ما با دوستانش برایش به وجود می آید همان حال خوبی است که باید ما برایش بوجود می آوردیم و لی غافل بودیم !

بهانه هایی چون مشکلات اقتصادی، نبود آرامش فکری، همه و همه درست است اما اینها نیز همان دلیلی است که ما دیگران را مقصر بدانیم و بگوئیم اگر این چنین نبود این چنین نمی شد!

صحبت پایانی ،در یاد گیری مهارت های زندگی و برخورد با تک تک افراد خانواد کوشا باشیم و حتی از کلاسهای ویژه این مهارت ها استفاده کنیم این کلاسها برای همه لازم است ، ای کاش میشد دوستان عزیز در نشست های گروهی که انجمن های ترک اعتیاد برگزار می کنند شرکت میکردند ، ای کاش صدا و سیما به جای ساخت و تولید برنامه و سریال های پر خرج که دشمن را عامل اصلی اعتیاد جوانان قلمداد می نماید از این گروه های ترک اعتیاد فیلم میگرفت و صحبت ایشان را برای خانواده ها پخش میکرد. ای کاش به جای بحث درمان ما به موضوع پیشگیری، بخصوص در مدارس ،خصوصاً در دبستان ها کمر همت می بستیم .

یا حق

1 1